मामाचा गाव

काय सांगु राव,
ही अशीच हवी वाटणारी सायंकाळची ऊनं
छेदत गेली अंगाला
अन् आठवला मामाचा गाव

काय सांगु राव,
ती शाळेमागची सुगंधी
फुलांची मोठाली झाडं
अन् आठवलं आपसुकच
त्या वडाच्या झाडाच
पोखरलेलं खोड

खरचं मामाचा गाव
इवलीशी मी अन्
इवलीशीच कऊ
आमचा अगदी
इवलाइवलाच खाऊ

काय सांगु राव,
खेळात गोळा केलेल्या
माकडाच्या भाकऱ्या
चकरामागे गावभराचे
रस्ते तुडवत पायाच्या
झालेल्या भिंगऱ्या

काय सांगु राव,
माझ्या मामाचा गाव
तिन्ही सांजेला
अंगनात बसण
अन रातीला
चांदण्यात भिजणं

काय सांगू राव,
आकडी दुधाच्या
गोड चवीचं
ओठावर रेंगाळणं
मुलांच्यासोबत घोळक्यात
माझं ते खिदळणं

आईसोबत पहाटे पहाटेच
धुंडाळलेली रानं
अन अगदी लहानपणीच
ओळखीची झालेली
पळसाची ती पानं
त्या कैऱ्या..
ती करवंदं...
अन आठवले माझी मला
मीच पण
स्वच्छंद...!!!

सारं च राहिलं अर्धवट

सारंच राहिलं अर्धवट..
तुला हवी असलेली भेट
मला हवी असलेली
आपल्या नात्याची गाठ

सारं च राहिलं अर्धवट---
किती वेळ मागून घ्यायचा
अन कोणाकडे मागायचा
कोणी विकतंच नाहीये

साऱ्यांना घाई आहे
पुढे जायची
पण तुला माहित आहे
मी तुझ्याशिवाय नाही जायची

पण जेव्हा मी निघून
जाईन टाकून सारं अर्धवट
आपसूकच टळून
जाईल तुझी कटकट!

आताशा शांत आहे सारं

आताशा
तुला पाहताना
हृदयाचे ठोके
चुकत नाहीत

संथ आहे वेग
आठवणींचा
नाही आवेग
भावनांचा

आताशा तुझा
निरोप घेताना
पुढच्या भेटीची
ओढ मनात नाही

गम्मत म्हणजे
असं असल तरी
अजूनही भुमिका
बदलेल्या नाहीत

अजूनही तुच
हट्ट करतोयस
अजूनही मीच
ते पुरवावे अशी
तुझी 'तीच अपेक्षा'

अजूनही तुलाच
खूप काही सांगायचय
अन् मी आजही
फक्त ऐकायचय

एक साम्य आहे
तेव्हाही मी नव्हते
आपल्या नात्यात
आणि आजही नाहीये

फरक एवढाच
तेव्हा तुला मी
नको होते
आणि आज मला मी.

सांगाल का कुणीतरी..?

तिच्या स्वप्नातली दुनिया न्यारी
उतरेल का सत्यात खरी
अहो सांगाल का कुणीतरी?

दौडत येईल का राजकुमार
घोड्यावर होऊन स्वार
नेण्या तिला सातासमुद्रापार ?

घेऊन तिला मिठीत अलवार
स्पर्शैल जेव्हा तो तिला हळुवार
होईल का ती लाजुन चुर..?

ओढेल जेव्हा तो तिला समीप
सांगा उजळतील का
तिच्या मनाचे दीप..?

भिडेल जेव्हा नजरेस नजर
दिसेल का डोळ्यात त्याच्या
प्रेमाचा अथांग सागर..?

अहो सांगाल का कुणीतरी
उतरेल का सत्यात खरी
तिच्या स्वप्नातली दुनिया न्यारी...?

... पुजती रहेगी तेरी मुरत..!

कैसे बया करु मै अपनी ये चाहत
महसुस कर कभी,
मेरे दिल की धडकन
तेरे बिना दिल को एक पल भी नही राहत

तुझे दिन रात सपनों मे देखु, है ये मेरी फितरत
देखना मेरी आँखो मे कभी,
खुद की तसवीर
पर तु है के तुझे मेरी तरफ देखने की भी नही फुरसत

तेरी खुशी की ही मैने मांगी हमेशा मन्नत
झांकना मेरी रुह में कभी,
शायद तब पता चले
साथ होने से तेरे दुनिया बन गयी थी मेरी जन्नत

एक पल मे तुने बदल दी अपनी सुरत
फिर भी,
तु जान ले के
ये मीरा समझकर तुझे शाम, पुजती रहेगी तेरी मुरत..!

रंग

प्रेम जुमानतं का रंगाला..?
प्रेम.. आंधळच ते...
भुलत नाही ते
चेहर्‍याच्या सुंदरतेला

प्रेम करणाऱ्यांची
दुनियाच रंगीन असते
प्रेमच असते
जे जीवनात रंग भरते

म्हणून काही प्रेम
रंगांधळे नसते
त्यालाही कळतात रंग
रंग मनाचे

दोन रंग वेगवेगळे
एका नव्या रंगाला जन्म देतात
तेव्हा किती सारं प्रेम मिळत
त्या नवजात रंगाला

जर प्रेम जुमानत
असत रंगाला
तर राधा भाळली असती
का कृष्णाला ?

त्याचा काळा अन तिचा
रंग गोरापान असला
तर हमखास
चालतं समाजाला

पण ती सावळी अन
तो गोरापान असला
तर मात्र अडवलं जात
दोन मनांच्या मिलनाला

फरक

खरचं फरक पडतो का
तो तिला अहो म्हणतो की
अगं म्हणतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिच्यापासून कोसो दुर असतो की
तिच्या कुशीत असतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो अनभिज्ञ असतो की
सगळं जाणतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिला रुसवतो की
तिचा रुसवा काढतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिला रडताना नुसतंच पाहतो की
अलगद नजर दुर भिरकावत
हळुच आवंढा गिळतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तिला या बारीक सारीक गोष्टींचा
नाही.. मुळीच नाही पण

त्याच्या क्षणभरही दुर जाण्याने
मात्र तिच जग जणू बदलून जातं
कारण...
त्याच्या नसण्याचा तिला
नक्कीच अवाढव्य फरक पडतो