रंग

प्रेम जुमानतं का रंगाला..?
प्रेम.. आंधळच ते...
भुलत नाही ते
चेहर्‍याच्या सुंदरतेला

प्रेम करणाऱ्यांची
दुनियाच रंगीन असते
प्रेमच असते
जे जीवनात रंग भरते

म्हणून काही प्रेम
रंगांधळे नसते
त्यालाही कळतात रंग
रंग मनाचे

दोन रंग वेगवेगळे
एका नव्या रंगाला जन्म देतात
तेव्हा किती सारं प्रेम मिळत
त्या नवजात रंगाला

जर प्रेम जुमानत
असत रंगाला
तर राधा भाळली असती
का कृष्णाला ?

त्याचा काळा अन तिचा
रंग गोरापान असला
तर हमखास
चालतं समाजाला

पण ती सावळी अन
तो गोरापान असला
तर मात्र अडवलं जात
दोन मनांच्या मिलनाला

फरक

खरचं फरक पडतो का
तो तिला अहो म्हणतो की
अगं म्हणतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिच्यापासून कोसो दुर असतो की
तिच्या कुशीत असतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो अनभिज्ञ असतो की
सगळं जाणतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिला रुसवतो की
तिचा रुसवा काढतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तो तिला रडताना नुसतंच पाहतो की
अलगद नजर दुर भिरकावत
हळुच आवंढा गिळतो याचा

खरचं फरक पडतो का
तिला या बारीक सारीक गोष्टींचा
नाही.. मुळीच नाही पण

त्याच्या क्षणभरही दुर जाण्याने
मात्र तिच जग जणू बदलून जातं
कारण...
त्याच्या नसण्याचा तिला
नक्कीच अवाढव्य फरक पडतो

फुलपाखराच्या दुनियेतलं पाखरू

पाखरांच्या दुनियेत
त्याच मोठ नाव होतं
आभाळभर पंख पसरत
पाखरू गाणी गात होतं

दमुन भागून एकदा सावलीत
निवांतपणे ते विसावल होतं
सहजच आलं त्याच्या नजरेत
फुलपाखरू फुलांचा गंध नेतं

पाखराने विचार केला क्षणात
फुलपाखरू तरीच इतक सुंदर होतं
पंखावर रंगीत नक्षी मिरवत
फुलपाखरू त्याच्याच तालात होतं

पाखरू गेलं ओळख काढत
अन जमली मैत्री त्या दोघांत
दिवस आता आला मावळत
इतका उशीर ते होते बोलत

निरोपाची वेळ जाते काळीज चिरत
फुलपाखराला आता कळुन चुकत
पाखरू ऊंचआभाळाचा ठाव घेतं
अन फुलपाखरू मात्र फक्त
या फुलावरून त्या फुलावर धाव घेतं