कैसे बया करु मै अपनी ये चाहत
महसुस कर कभी,
मेरे दिल की धडकन
तेरे बिना दिल को एक पल भी नही राहत
तुझे दिन रात सपनों मे देखु, है ये मेरी फितरत
देखना मेरी आँखो मे कभी,
खुद की तसवीर
पर तु है के तुझे मेरी तरफ देखने की भी नही फुरसत
तेरी खुशी की ही मैने मांगी हमेशा मन्नत
झांकना मेरी रुह में कभी,
शायद तब पता चले
साथ होने से तेरे दुनिया बन गयी थी मेरी जन्नत
एक पल मे तुने बदल दी अपनी सुरत
फिर भी,
तु जान ले के
ये मीरा समझकर तुझे शाम, पुजती रहेगी तेरी मुरत..!
प्रेम जुमानतं का रंगाला..?
प्रेम.. आंधळच ते...
भुलत नाही ते
चेहर्‍याच्या सुंदरतेला
प्रेम करणाऱ्यांची
दुनियाच रंगीन असते
प्रेमच असते
जे जीवनात रंग भरते
म्हणून काही प्रेम
रंगांधळे नसते
त्यालाही कळतात रंग
रंग मनाचे
दोन रंग वेगवेगळे
एका नव्या रंगाला जन्म देतात
तेव्हा किती सारं प्रेम मिळत
त्या नवजात रंगाला
जर प्रेम जुमानत
असत रंगाला
तर राधा भाळली असती
का कृष्णाला ?
त्याचा काळा अन तिचा
रंग गोरापान असला
तर हमखास
चालतं समाजाला
पण ती सावळी अन
तो गोरापान असला
तर मात्र अडवलं जात
दोन मनांच्या मिलनाला
खरचं फरक पडतो का
तो तिला अहो म्हणतो की
अगं म्हणतो याचा
खरचं फरक पडतो का
तो तिच्यापासून कोसो दुर असतो की
तिच्या कुशीत असतो याचा
खरचं फरक पडतो का
तो अनभिज्ञ असतो की
सगळं जाणतो याचा
खरचं फरक पडतो का
तो तिला रुसवतो की
तिचा रुसवा काढतो याचा
खरचं फरक पडतो का
तो तिला रडताना नुसतंच पाहतो की
अलगद नजर दुर भिरकावत
हळुच आवंढा गिळतो याचा
खरचं फरक पडतो का
तिला या बारीक सारीक गोष्टींचा
नाही.. मुळीच नाही पण
त्याच्या क्षणभरही दुर जाण्याने
मात्र तिच जग जणू बदलून जातं
कारण...
त्याच्या नसण्याचा तिला
नक्कीच अवाढव्य फरक पडतो
पाखरांच्या दुनियेत
त्याच मोठ नाव होतं
आभाळभर पंख पसरत
पाखरू गाणी गात होतं
दमुन भागून एकदा सावलीत
निवांतपणे ते विसावल होतं
सहजच आलं त्याच्या नजरेत
फुलपाखरू फुलांचा गंध नेतं
पाखराने विचार केला क्षणात
फुलपाखरू तरीच इतक सुंदर होतं
पंखावर रंगीत नक्षी मिरवत
फुलपाखरू त्याच्याच तालात होतं
पाखरू गेलं ओळख काढत
अन जमली मैत्री त्या दोघांत
दिवस आता आला मावळत
इतका उशीर ते होते बोलत
निरोपाची वेळ जाते काळीज चिरत
फुलपाखराला आता कळुन चुकत
पाखरू ऊंचआभाळाचा ठाव घेतं
अन फुलपाखरू मात्र फक्त
या फुलावरून त्या फुलावर धाव घेतं
मला काय वाटतं
तुझ्याबद्दल...
मला वाटतं
एक हृदय इतक सुंदर
कसं काय असु शकतं..
मला वाटतं..
एक हृदय इतक अमाप
प्रेम कसं काय करू शकतं..
मला वाटतं..
की तुझा हात हातात असावा
अन् अखंड चालत रहावं
मला वाटतं..
की तुझ्याकडे अशी काय जादू आहे
ज्याने मन तुझ्याकडे ओढ घेई
मला वाटतं..
जर आपण एकत्र असु
तर ढळणार नाही माझ्या चेहर्‍यावरचे हसु
मला वाटतं..
आता तुझ्या भेटीची आहे मज आस
अन तुझ्याच सोबतीचा ध्यास..!
मला वाटतं..
तुला लाभो उदंड आयुष्य
अन भरभरून येवो जीवनात तुझ्या हर्ष..!
तोडून टाकले सारे मी रिवाज
तरी सांगायला तुला मन धजेना आज
तुझ्याच स्पर्शाने माझ्या कांतीचे उजळले तेज
हर्षुन जाई मन ऐकून तुझाच आवाज
तु आहेस म्हणून मन प्रफुल्लित रोज
तुझ्याच विचारांत बुडून जाते माझी हरएक सांज
तुच करतोस माझ्या दिलावर राज
तरी तुलाच सांगायला येई आडवी ही लाज
का असे वेडावून टाके मला हे गुज..!
He often teases her
And she loses her temper
He cares too much and
She is the girl who cares never
When he gets angry with her
At that time also she is the one
Who can again make him feel cheer
He argues with her
She makes him speechless
Although he fights with her,
He always wants to win her
When he requests God
For her Wellness in his prayer
She absolutely has nothing to utter
With her eyes full of tear
He had never said that to her
But deep in the heart
She knows that he loves her
There may be sadness,
or there may be happiness
They always have an equal share
You should see how they dance together
You should see how they live together
He and she share a relation where
the bond is just meant to last forever
He is my sweet father
And she is his naughty daughter
Yes they love each other
more and more, more and more.
